[BLIK OP DORPSGENOTEN] Dirk Bok
<SCRIPT SRC="//secure.adnxs.com/ttj?id=12604588&cb=[CACHEBUSTER]&referrer=hartvanlansingerland.nl&pubclick=[INSERT_CLICK_TAG]&postcode=265" TYPE="text/javascript"></SCRIPT>
Logo hartvanlansingerland.nl
De Bleiswijker heeft kantoor aan huis.
De Bleiswijker heeft kantoor aan huis.
BLIK OP DORPSGENOTEN

Dirk Bok

  •   95 keer gelezen

Dorpsgenoot is deze week Dirk Bok, een 61-jarige inwoner van Bleiswijk. Dirk woont aan de Hoefweg met zijn echtgenote Larinda van der Voet die al eerder kleurrijk verscheen in deze rubriek. Larinda en Dirk hebben allebei een eigen bedrijf aan huis. Het bedrijf van Larinda heet Unique Personal Branding en het bureau van Dirk draagt de naam DB Arbo Advies BV. Dirk Bok is een Arbodeskundige.

Tot 2007 was hij bij het groentehandelsbedrijf The Greenery de landelijke Arbo-coördinator en toen hij na een reorganisatie 'niet meer welkom was', is hij zijn eigen bedrijf begonnen. Door het hele land heen bezoekt en adviseert hij bedrijven en organisaties op het gebied van arbeidsveiligheid en arbeidsefficiëntie. De afwisseling van onderweg zijn, bedrijven en mensen bezoeken in combinatie met thuis op kantoor adviezen schrijven en zaken uitwerken bevalt Dirk heel goed. Als we bij hem bezoek zijn, valt zijn enthousiasme op. Hij is fanatiek en heeft het 'dik naar zijn zin'.

Je komt hier niet van oorsprong vandaan Dirk?
Nee, eigenlijk ben ik via het werk in Bleiswijk terechtgekomen. Ik ben er eerst gaan werken – namelijk op de Groenteveiling Bleiswijk van destijds – en later zijn we er ook gaan wonen. Van oorsprong ben ik een Delftenaar. Daar ben ik opgegroeid. Op school zitten was niet zo mijn ding en daarom ben ik al jong gaan werken. Eigenlijk wilde ik ambulancechauffeur worden maar daarvoor moest ik eerst een opleiding tot ziekenverzorgende en verpleegkundige volgen. Ik heb dat gedaan en ook nog even bij verpleeghuis De Bieslandhof gewerkt maar dat was toch niet mijn ding. In april 1977 zag ik in een krantje een advertentie staan dat ze bij de Groenteveiling in Pijnacker een heftruckschauffeur zochten. Dat leek mij wel leuk werk. Ik ging solliciteren bij Leny Kempers en Johan Brouwer. De sollicitatie duurde nog geen vijf minuten. Zo ging dat destijds. De belangrijkste vraag was: wanneer kun je beginnen?

En het was leuk werk?
Jazeker het was prachtig werk. Lekker met een heftruck heen en weer rijden met pallets groenten. Het was heel dynamisch op zo'n veiling. Er gebeurde voortdurend van alles en iedereen had altijd haast. Er moest in korte tijd heel veel gebeuren. Vrij snel na mijn aantreden ben ik keurmeester geworden. De partijen groente die aangevoerd werden, moesten op kwaliteit worden gekeurd. Dat was altijd een spannend moment voor de kweker. Als de kwaliteit niet goed genoeg was, moest hij het sorteerwerk ter plekke overdoen. Dat leverde natuurlijk discussies op en soms ook scheldpartijen. Ik noem geen namen maar ik kan me best nog wel wat kwekers van destijds herinneren. Mijn product was de komkommer en mijn leermeester was Chris Notenboom van de Nieuwkoopseweg in Pijnacker. Een heel bijzondere man van wie ik veel heb geleerd. Ik kwam immers niet uit de tuinbouw en moest het vak van onderaf leren. Mijn vader was machinebankwerker van beroep.

En toen de veiling Pijnacker samenging met Bleiswijk en daarheen verhuisde, ben je meegegaan?
Inderdaad. De sluiting van de veiling in Pijnacker was in 1982. Larinda en ik waren intussen getrouwd en in Pijnacker gaan wonen. Aan de Nobellaan boven de winkels. Als de Ronde van Pijnacker werd verreden, zaten we daar bij wijze van spreken op de eretribune. Vanuit ons huis zagen we de renners voorbij schieten. Op de veiling in Bleiswijk werd ik assistent-blokhoofd komkommers en zo heb ik me gaandeweg opgewerkt op de veiling. Na elf jaar komkommers ben ik overgestapt naar de paprika's.

En toen kreeg je de opheffing van het oude veilingsysteem!
Inderdaad. Je had eerst een grote fusiegolf en schaalvergroting totdat in 1996 het systeem van de veilklok werd afgeschaft. Je kreeg toen The Greenery als grote overkoepelende handelsorganisatie. Vanuit veiling Bleiswijk ging ik mee naar The Greenery en daar kan ik ook heel veel over vertellen. Het was een turbulente tijd. Bij The Greenery werd ik transportcoördinator en later dus arbocoördinator. Dat was heel mooi werk. Ik was verantwoordelijk voor de arbeidsveiligheid op alle 55 vestigingen die The Greenery door het land heen had. Tot 2007 heb ik dat werk gedaan. Toen besloot men dat tien procent van alle medewerkers weg moest. De sollicitatie bij de veiling van Pijnacker duurde destijds vijf minuten en de ontslagmededeling duurde nog korter, hooguit één minuut. Ze waren daar vrij direct. Je hoorde dat je weg moest en dat was het. Gelukkig had ik een hele goede manager die alles keurig netjes heeft geregeld. Dat dan weer wel.

Vervolgens ben je voor jezelf
begonnen?

Een paar jaar eerder had een goeie vriend al eens mijn advies gevraagd op ARBO-gebied. En toen ik bij The Greenery weg moest, dacht ik: ik heb vakkennis en ik heb de nodige kennissen en relaties, dus waarom zou ik zelf door kunnen gaan met dit vak? Zo is het gekomen en het was vanaf het begin eigenlijk een succes. Arbo is een schitterend vak dat in alle economische branches en sectoren heel belangrijk is. Het is voor iedereen belangrijk om veilig en prettig te kunnen werken. En heus, er mankeert op dit gebied op heel veel plekken en bij heel veel bedrijven nog heel veel aan. Met als gevolg dat mensen onveilig en/of onprettig werken. Neem even mijn oude vak van heftruckchauffeur. Wist je dat er iedere twee uur ergens in Nederland een ongeluk gebeurt met een heftruck? En dat er vier zwaar gewonden vallen per week en dat er iedere vijf weken een dode valt door een heftruck? Dat zijn afschuwelijke cijfers. Er is op dit gebied echt nog een wereld te winnen.

Maar waar komt het door?
Aan de opleiding mankeert nog veel. Er wordt veel te wild en niet goed mee gereden door mensen met te weinig opleiding en ervaring. Maar het ligt niet alleen aan de chauffeur, ook de mensen die daar lopen waar de heftruck rijdt, zijn vaak onverstandig en onvoorzichtig. Ik zeg altijd: je moet de chauffeur in de ogen kijken, dan weet je wat-ie gaat doen.

Het is dus jouw taak om er wat aan te doen?
Ik word ingehuurd door bedrijven om eens met een neutrale, deskundige en frisse blik naar de bedrijfs- en werkprocessen te kijken. Wat je heel vaak ziet, dat is dat mensen die dagelijks in een bedrijf rondlopen als het ware blind geworden zijn voor wat er precies gebeurt en voor de manier van werken. Om even bij het voorbeeld heftruck te blijven: als je geen dingen hoeft te tillen maar alleen maar horizontaal aan het verplaatsen bent, dan kun je ook een pompwagen gebruiken. Dat is veel veiliger dan een heftruck. Ik loop met een fototoestel en een blocnote door een bedrijf en leg vast wat me opvalt. Vervolgens ga ik met de mensen in gesprek over wat anders en beter kan. Daarbij ga ik altijd heel pragmatisch te werk. Met simpel en logisch nadenken kom je al een heel eind. Arbeidsveiligheid krijgt in grote lijn nog veel te weinig aandacht en wordt nog steeds te veel bezien vanuit het negatieve beeld dat we aan steeds meer regeltjes moeten voldoen. Die ergernis begrijp ik ook wel, maar probeer het eens anders te zien. Namelijk vanuit het idee dat iedere mens die 's morgens naar zijn of haar werk gaat het daar prettig wil hebben en 's avonds gewoon veilig weer thuis wil terugkomen. Als je het zo bekijkt dan is er nog heel wat te verbeteren. Instanties zullen nog meer op moeten zitten maar de bedrijven en organisaties zelf moeten er ook meer op gefocust zijn. Het is nog te veel geldgestuurd. Alles wat geld kost, probeert men te ontlopen, terwijl het vaak investeringen die helemaal niet zo groot zijn, zeker als je het vergelijkt met de bedragen die je moet betalen als je verantwoordelijk wordt gesteld voor een ernstig ongeluk. Het is vaak een zaak van bewustwording. Ik ben ook regelmatig de coach van de ondernemer en zijn medewerkers.

Werk je alleen?
In principe werk ik alleen maar dat kan omdat ik bepaalde processen, zoals boekhouding, marketing en het redigeren van rapporten uitbesteed aan deskundigen. Ik kan een beroep doen op allerlei specialisten. Als je zelf de kennis niet hebt, moet je die binnenhalen. Tillen, zitten, geluid; er zitten zo veel kanten aan arbeidsveiligheid. Je kunt zelf niet alles weten en het is allemaal steeds ingewikkelder geworden qua techniek en ook qua regelgeving.

Wat doe je buiten je werk wat
betreft hobby's?

Aan sport doe ik niet specifiek. Wel wandelen en fietsen Larinda en ik veel, maar niet te gek. Dat heeft ook te maken met mijn verminderde longcapaciteit. Een hobby is spoormodelbouw. Op zolder heb ik een baan staan. Die hobby heb ik al vanaf mijn achtste jaar. Jammer genoeg kom ik er te weinig aan toe. Verder hebben we drie kinderen en vier kleinkinderen die aandacht vragen, maar wel leuke aandacht.

Dus het gaat heel goed met Dirk Bok?
Ik klaag zeker niet. Op mijn 28ste heb ik kanker onder de leden gehad. Daar ben ik van genezen, onder andere door mijn vertrouwen en mijn geloof. Sindsdien geloof ik nog sterker dan voor die tijd dat God goed voor mij zorgt. Ook toen ik mijn werk kwijtraakte bij The Greenery had ik het vertrouwen dat het goed zou komen en daar ben ik heel dankbaar voor.


<SCRIPT SRC="//secure.adnxs.com/ttj?id=12604588&cb=[CACHEBUSTER]&referrer=hartvanlansingerland.nl&pubclick=[INSERT_CLICK_TAG]&postcode=265" TYPE="text/javascript"></SCRIPT>
Meer berichten
<SCRIPT SRC="//secure.adnxs.com/ttj?id=12604589&cb=[CACHEBUSTER]&referrer=hartvanlansingerland.nl&pubclick=[INSERT_CLICK_TAG]&postcode=265" TYPE="text/javascript"></SCRIPT>