[BLIK OP DORPSGENOTEN] Henk en Hennie in 't Veen
<SCRIPT SRC="//secure.adnxs.com/ttj?id=12604588&cb=[CACHEBUSTER]&referrer=hartvanlansingerland.nl&pubclick=[INSERT_CLICK_TAG]&postcode=265" TYPE="text/javascript"></SCRIPT>
Logo hartvanlansingerland.nl
BLIK OP DORPSGENOTEN

Henk en Hennie in 't Veen

  •   168 keer gelezen

Op 9 mei waren Henk en Hennie in 't Veen-Van Bergeijk vijftig jaar getrouwd. Voor de kerk althans. Het burgerlijk huwelijk was al eerder gesloten: op 27 november 1968. Een klein half jaartje eerder dus. Dat gebeurde in die tijd wel vaker. Meestal gebeurde dat om fiscale redenen. Voor de kerk trouwde je pas zodra je samen onder één dak van een huis kon gaan wonen. En dat mocht in die tijd pas als je echt ook voor de kerk getrouwd was.

Tijdens de 'gouden huwelijksviering' in de kerk Onze Lieve Vrouw Visitatie in Bleiswijk op zondag 12 mei zaten Henk en Hennie weer eens naast elkaar. Meestal zit Hennie alleen en is Henk het koor Sint Caecilia aan het dirigeren. Het is een van zijn vele sociale activiteiten als vrijwilliger.

Het kerkkoor is ook niet zijn enige koor als dirigent: hij geeft ook muzikale leiding aan het zogenoemde Leeuwerikkoor. Leeuwerik is de naam van het zeer succesvolle ontmoetingscentrum van Welzijn Lansingerland in Bleiswijk waar Henk en Hennie allebei regelmatig vrijwilligerswerk doen. Soms staan ze samen achter de bar de vele bezoekers te bedienen. Deze kwieke zeventigers doen nog van alles en zijn iedere dag nog volop in de weer. En dat zijn ze ook altijd geweest.

Hebben jullie het gouden huwelijk flink gevierd?
Hennie: Jazeker. We vieren altijd alles. Dat we vijftig jaar verkering hadden, hebben we vijf jaar geleden gevierd. Vijftig jaar verloofd hebben we gevierd en natuurlijk ook dat we vijftig jaar getrouwd waren op 9 mei. Zondag 12 mei was eigenlijk de grote dag. Eerst hadden we in de kerk een viering met als voorganger pastor Kuipers die zelfs eerst bij ons op bezoek is geweest. Het was een prachtige viering en leuk dat Henk nu een keer naast me zat. Vervolgens hebben we een leuk feestje gehad in bij De Retraiterie langs de Rotte. Met familie en vrienden. Henk is de oudste in een gezin van zeven die er allemaal nog zijn. Zelf heb ik één zus. Onze twee dochters met aanhang en kinderen waren. We hebben vier leuke kleinkinderen. Het is heel leuk om ook opa en oma te zijn, vinden wij.

Hoe hebben jullie elkaar ooit
ontmoet?

Hennie: Tijdens het dansen hebben we verkering gekregen maar we kenden elkaar toen al via een zus van Henk die ik al eerder kende. We waren nog jong. Henk was twintig en ik negentien. Na vijf jaar verkering zijn we getrouwd. Ik weet nog wel dat mijn moeder mijn vader pa ging noemen, nadat Henk bij ons de familie binnengetreden was. Mijn vader heette namelijk ook Henk en om verwarring te voorkomen, ging ze vanaf dat moment pa tegen hem zeggen.

Henk kwam uit een tuindersgezin en jij Hennie?
Mijn vader was RVS-lasser. Lasser van roestvrijstaal. Daar was hij echt een vakman in. We waren een echt Rotterdams gezin met een nuchtere mentaliteit van: niet zeuren maar aanpakken.

Moest jij niet erg wennen toen je vanuit de stad in RotterdamZuid naar een klein dorpje als Bergschenhoek verhuisde?
Nee, dat viel eigenlijk heel erg mee. Ik vond het hier wel lekker rustig. Ik ben meteen lid geworden van de LTV, de agrarische vrouwenvereniging waar mijn schoonmoeder ook lid van was en dan groei je er vanzelf in en leer je automatisch allerlei mensen kennen. Mijn schoonmoeder vond het wel prettig dat ze voortaan met mij én met de auto naar de bijeenkomsten van de LTV toe kon. Ik ben later ook bestuurlijk werk gaan doen bij de LTV en ook bij Pius X, de basisschool van onze dochters.

Werkte je ook mee in het tuindersbedrijf van Henk?
Ja natuurlijk. Dat deed ik naast de zorg voor de kinderen en het bestuurlijke werk dat ik later ook voor de Agrarische Vrouwen, binnen de kerk en bij het CDA ben gaan doen. Voordat ik trouwde werkte ik een aantal jaren bij het Amerikaanse bedrijf Hunter Douglas in verschillende functies. Het is wel grappig dat een van onze twee dochters daar na haar opleiding bij de HES ook nog een tijd heeft gewerkt.

En jij was druk met je tuinbouwbedrijf Henk?
Inderdaad. Mijn vader Rinus was kweker en ik ben dat ook geworden. Eerst had ik een bedrijf aan de Groeneweg en vanaf 1989 heb ik met mijn zwager Joop van der Burg een bedrijf opgezet aan de Groendalseweg in Bleiswijk. Dat was een heel modern tuinbouwgebied in die tijd. De Kalverstraat van de Nederlandse tuinbouw werd het genoemd. We teelden tomaten en hebben dat tot 1999 gedaan. Ik was toen 55 en we wilden eigenlijk iets anders dan tomaten. De keuze was toen: nog één keer flink investeren of de boel verkopen. We hadden allebei geen opvolgers, dus dat speelde ook mee om het bedrijf te verkopen.

Ben je toen bij Greentex en later bij HAVECON gaan werken?
Ja zo is het gegaan. Al heel snel belde Jan Verbakel van Greentex op. Hij zei: 'Henk, ik heb gehoord dat je gisteren je bedrijf hebt verkocht. Wat ga je nu doen?' Hij nodigde me uit een keer te komen praten en daarna was ik al snel verkoper van kassen bij Greentex. Dat werk heb ik daarna nog een jaar of elf gedaan. Toen het werk bij Greentex na zes jaar ophield, ben ik bij HAVECON verder gegaan. Mijn voordeel was dat ik veel mensen kende en veel mensen mij en de denkwereld van de kwekers goed begreep. Ik was altijd rustig en ik nam de tijd. Zo ben ik nog. En door mijn contacten her en der had ik ook een bepaalde meerwaarde. Toen op een bepaald moment het nieuwe bedrijfspand aan de Marconistraat geopend moest worden, stelde ik voor om de burgemeester de opening te laten doen. Ja maar hoe werkt dat dan? Ik zeg: je belt die man en je vraagt of hij tijd heeft. Zo gezegd zo gedaan: staande de vergadering belde ik burgemeester Cor Lamers en die had ik meteen aan de lijn. Hij zegt: dag Henk, hoe gaat het bij Greentex, schiet het al een beetje op met de bouw? Ik zeg: het gaat goed, het is bijna klaar en zou u volgende maand de opening willen doen. Hij trekt zijn agenda, ziet dat hij in de gelegenheid is en zegt meteen: ja dat is goed Henk. Tot volgende maand! En verder veel PR-werk. Ooit heb ik op één dag 560 kilometer gereden om van allerlei projecten foto's te maken, voor de nieuwsbrief en de site!

Dus je hebt na je leven als kweker ook weer leuk gewerkt?
Ik had het prima naar mijn zin bij HAVECON. Het gebeurde wel dat ik bij de branche-organisatie AVAG een collega van KUBO tegenkwam die me feliciteerde met het binnenhalen van een bepaald project. Vond ik heel sportief van die man. Het enige jammere vond ik de gebrekkige beheersing van buitenlandse talen. In een tomatenkas heb je daar geen hinder van maar bij een internationaal opererende kassenbouwonderneming is het toch wel prettig als je een beetje Engels beheerst. Ik heb na de lagere school in deeltijd een paar jaar op de tuinbouwschool in Berkel gezeten, terwijl die al een stuk minder was dan De Kring in Bleiswijk. Daar heb ik dus gewoon te weinig geleerd en als je op latere leeftijd nog een andere taal moet leren, dan is dat vaak erg lastig. Of je moet er echt gevoel voor hebben. Gelukkig kon ik wel aardig rekenen. Dat kwam met het werk goed van pas.

Nu jullie met pensioen zijn, doen jullie nog steeds vrijwilligerswerk?
Hennie: Inderdaad. We hebben ieder ons eigen werk; Henk bijvoorbeeld die koren. Maar we doen ook samen bepaalde dingen, zoals het werk in De Leeuwerik. Dat is zo'n geweldig goed draaiend sociaal centrum. Echt een ontmoetingscentrum voor allerlei mensen – vooral ouderen – uit Bleiswijk. Er wordt van alles georganiseerd vanuit Welzijn Lansingerland. We helpen mee en staan onder andere regelmatig samen achter de bar. Als iets goed loopt, dringen we ons niet op maar als er ergens gaatjes vallen dan proberen we die op te vullen.
Henk: We zijn iedere dag lekker bezig met van alles. In de weer en in beweging blijven – als het kan – is het beste voor je. Gelukkig zijn we allebei nog goed gezond en mobiel. We hebben vanuit ons huis hier aan de Weigeliahof, waar we na de verkoop van de tuin twintig jaar geleden zijn gaan wonen, een mooie ouwe dag. Zelf ben ik al jaren bestuurslid bij de Katholieke Bond van Ouderen KBO. Dat is ook mooi en nuttig werk. De ouderenorganisaties hebben zich er bijvoorbeeld voor ingezet om Huize Petrus in Berkel open te houden.

Tot slot vertelt Hennie dat ze met Henk samen in 2013 koninklijk is onderscheiden voor het vele vrijwilligerswerk dat ze hebben gedaan. De laatste lintjes van Beatrix waren voor Hennie en Henk…


<SCRIPT SRC="//secure.adnxs.com/ttj?id=12604588&cb=[CACHEBUSTER]&referrer=hartvanlansingerland.nl&pubclick=[INSERT_CLICK_TAG]&postcode=265" TYPE="text/javascript"></SCRIPT>
Meer berichten
<SCRIPT SRC="//secure.adnxs.com/ttj?id=12604589&cb=[CACHEBUSTER]&referrer=hartvanlansingerland.nl&pubclick=[INSERT_CLICK_TAG]&postcode=265" TYPE="text/javascript"></SCRIPT>