Gerjo neemt een kijkje in de tuin van De Leeuwerik.
Gerjo neemt een kijkje in de tuin van De Leeuwerik.

Gerjo Goudriaan voelt zich thuis bij Welzijn Lansingerland

Actueel 223 keer gelezen

Lansingerland – Nadat Gerjo Goudriaan begin van dit jaar aan de slag ging als directeur van Welzijn Lansingerland, maakte zij zich snel wegwijs binnen de organisatie en daarbuiten. “Je wilt niet weten hoeveel kopjes koffie ik gedronken heb om met iedereen kennis te maken”, zegt Goudriaan. “Ik herkende bij deze stichting meteen een hele opgewekte sfeer van veel doen en niet zeuren.”

“Vanuit mijn vorige werkkring bij Welzijn Krimpenerwaard wist ik al hoe de lijnen lopen bij een welzijnsorganisatie,” vertelt Goudriaan. “Dat scheelt, want het herkennen van die lijnen is nogal complex. Naast een voorstelronde met de vijf bestuursleden, 24 vaste medewerkers en de vele vrijwilligers van Welzijn Lansingerland, maakte ik mij bekend bij de gemeente Lansingerland, de vele zorgverleners en mensen van organisaties waar Welzijn Lansingerland mee samenwerkt. Vervolgens heb ik mij verdiept in hoe de processen hier werken, zoals de relatie met de gemeente, hoe zit het met de financiën en welke besluiten liggen er om genomen te worden. Maar wat ik vooral belangrijk vind is om zoveel mogelijk tussen de mensen te vertoeven waar het eigenlijk om gaat: de ouderen die wij ondersteunen. Pas dan kom je te weten waaraan behoefte is op het gebied van elkaar ontmoeten en het organiseren van activiteiten. Als je met ouderen spreekt, valt leeftijd vaak weg en dat vind ik best bijzonder. Ik inspireer anderen graag door te zoeken naar waar zij goed in zijn.” Dit laatste betrekt Goudriaan zowel op de ouderen, als op de medewerkers en de vrijwilligers bij Welzijn Lansingerland. “Steeds opnieuw erachter komen wat iemand drijft, dat maakt het boeiend om dit werk te doen”, zegt de directeur die qua opleiding en werkervaring kan putten uit een communicatie- en HR-achtergrond. Cultuur speelde van jongs af aan een grote rol in het leven van Goudriaan. “Ik had als hobby muziek, en later ook kunst. Beide hebben eigenlijk ook met welzijn te maken.” Dat bleek vorige week overduidelijk bij een leuke middag in de Hergerborch. Er werd muziek gemaakt en gezongen, en na afloop een hapje gegeten. Goudriaan speelde op haar accordeon samen met een gitarist. “We kozen voor bluesmuziek, waar ik erg van houd. Het werd een verrassend optreden waarbij muziek voor verbinding zorgde. Ook mijn rol als directeur kun je vergelijken met mijn accordeonspel: daarbij begeleid ik anderen om hen goed uit de verf te laten komen. Begeleiden en ondersteunen zijn ook managementkwaliteiten. Natuurlijk moet ik bepaalde beslissingen nemen, maar ik voel mij niet boven de mensen staan. Ik voel mij meer als een gelijke van de medewerkers in de organisatie.” 

Op de vraag wat haar zo aantrok om in de gemeente Lansingerland aan het werk te gaan, antwoordt Goudriaan: “De ‘doeners’ mentaliteit viel mij meteen op. Ik zag allemaal ondernemende mensen in een landelijke omgeving, vergelijkbaar met de polder waar ik voorheen werkte. Ik proefde het dorpse, met toch een beetje stadse invloeden. Hier en daar kijk je uit op de torenflats van Rotterdam. De vliegtuigen scheren soms over je hoofd, je ziet overal kassen om je heen, maar toch heerst er een hele landelijke sfeer met slootjes, bruggetjes en bomen. Een bijzondere mix. Het sprak mij enorm aan. Vanaf het allereerste begin raadpleegde ik kaarten van het grondgebied van Lansingerland om uit te zoeken waar de locaties van Welzijn Lansingerland, scholen, kerken en gezondheidscentra zich bevinden. Om een beeld te krijgen van de gemeentelijke organisatie, zocht ik verschillende beleidsstukken op. Er is veel in ontwikkeling en bij het doorlezen ontdekte ik er een soort soberheid en nuchterheid in, ook dat sprak mij erg aan. Ik heb heel erg mijn best gedaan om aansluiting te vinden. Wat grappig is, ik heb ooit drie jaar in Bleiswijk gewoond tussen mijn zesde en negende jaar. Dat is niet lang, maar toch is er iemand die mijn vader kent en ik herkende nog een schoolhoofd van vroeger die accordeon speelde.” Dat Lansingerland oorspronkelijk bestaat uit drie dorpskernen is iets dat Goudriaan heel goed herkent. Haar vorige werkomgeving bestond maar liefst uit elf dorpskernen. “Bij Welzijn Lansingerland voel ik aan dat mensen het lokale in hun eigen buurt soms fijner vinden en het liefste dichtbij huis deelnemen aan een activiteit. Daarnaast zijn er anderen die juist meer regionaal ingesteld zijn en zich in een van de andere kernen aanmelden voor een gezellige ontmoeting of een workshop. Dat kan dus gewoon allemaal, want er is voor elk wat wils en we zorgen ervoor dat alle activiteiten laagdrempelig zijn.” Hiermee bedoelt Goudriaan dat er veel activiteiten zijn waaraan iedereen kan meedoen, zoals bijvoorbeeld de bingo waaraan zij zelf al een keer deelnam. “Dat bestaat al heel lang en je gelooft het misschien niet, maar het is elke keer weer opnieuw een succes. Iedereen kan het. Dat blijven we ook voorlopig nog doen!” Een andere favoriete activiteit van Goudriaan is het biljarten. “Naast dat ik het zelf beoefen en weet hoe leuk het spel is, vind ik het geweldig om te zien dat Welzijn Lansingerland de ruimte ervoor beschikbaar kan stellen. En wat extra mooi is, de deelnemers regelen verder alles zelf. Ook zijn ze er altijd voor elkaar als er eens iets tegenzit.” 

Voordat Goudriaan startte met deze baan was Welzijn Lansingerland acht maanden lang zonder directeur geweest. “Er was geen overdracht en er lagen nog diverse zaken op de plank waarvoor nog knopen moesten worden doorgehakt. Daarop ben ik mij als eerste gaan oriënteren. Gaandeweg ontstond er helderheid over de verantwoordelijkheden en bevoegdheden.” Een van de speerpunten waar Goudriaan zich op richt, is het vinden van een vaste locatie in Berkel en Rodenrijs voor activiteiten van Welzijn Lansingerland. “Op dit moment kunnen we nog in de Hergerborch terecht, maar dat gebouw zal gesloopt worden. Verder zijn er in Berkel nog een paar kleine locaties waar iets gebeurt, maar eigenlijk is alles een beetje verknipt. Daarom zoeken we er een ontmoetingsplek waar, net zoals bij De Leeuwerik in Bleiswijk en Ontmoet! in Bergschenhoek, alle activiteiten onder een dak kunnen plaatsvinden.” Qua activiteiten staat er ook nog iets bovenaan het wensenlijstje van de nieuwe directeur: “Ik zou zo graag willen dat er elke dag samen gegeten kan worden, liefst in elke woonkern. Bijvoorbeeld zoals nu af en toe gebeurt tussen de middag met een warme maaltijd, gezellig met elkaar aan lange tafels, zodat ouderen elke dag ergens kunnen aanschuiven voor een gezonde en goed betaalbare maaltijd. Hiervoor heb je een grote keuken en vrijwilligers nodig. Je kan hierbij mensen met afstand tot de arbeidsmarkt en statushouders inschakelen. Dan wordt het echt een plek voor mensen om mee te doen met de maatschappij. Om dit goed te organiseren is veel nodig, maar het is mijn grote wens voor de toekomst”, besluit Goudriaan.

“Ik zou zo graag willen dat er elke dag samen gegeten kan worden, liefst in elke kern”

Gerjo heeft een onderonsje met twee leden van het Leeuwerikkoor.
“Deze kippen en vogels worden verzorgd door vrijwilligers, dat is toch prachtig?”, zegt Gerjo.

Uit de krant

Uit de krant